Selo Donja Bela Reka jedina oaza srpskog govora u opštini Bor.
Leži u kanjonu istoimene reke istočno od Bora, na putu koji iz pravca Zaječara i Bora vodi prema Majdanpeku i Donjem Milanovcu.
Selo je gusto naseljeno zbijenog tipa omeđeno sa svih strana visoravnima, sa severa zaklonjeno je Golim kršom a sa istoka Veljkovom đukom i velikim krečnjačkim masivom- Belorečkim kamenom. Bela reka, na kojoj se selo nalazi dotiče iz pravca Luke, u kojoj se ulivaju mnogobrojni potoci.
Donja Bela Reka je 1844. i 1846. godine brojalo 106 kuća sa 687 stanovnika, a danas ima 400 domaćinstava u kojima žive oko 2000 stanovnika.
Meštani žive isključivo u selu, a leti u vreme poljoprivrednih radova sele se „na pojate“ koje se nalaze u ataru sela.
Najveći deo žitelja je doseljeno u XVII veku iz okoline Novog Pazara, a manji deo sa Kosova. Zanimljivo je da u selu postoji Vlaška mala, što ukazuje na mešanje i stapanje naselenjika sa starosedeocima.
Selo centar je podeljeno na Gornju i Donju malu, a one se dele na male zaseoke prema nazivima porodica koje tu žive.